19/6/14

Μαθήματα πολεοδομίας

Κάποτε, σε ένα ντοκιμαντέρ, κάποιοι αρχιτέκτονες του εξωτερικού είχαν επιχειρηματολογήσει θετικά για τις πυκνές, πολυώροφες πολυκατοικίες της Αθήνας, τις οποίες και προσπαθούν να αντιγράψουν στις χώρες τους. Γιατί η Αθήνα είναι (συχνά) όμορφη και λειτουργική, όχι μόνο κάτω από την Ακρόπολη, όχι μόνο με βάση τον ρομαντισμό που της αποδίδουν τα free press της πόλης, ανεξάρτητα από κριτήρια ορθών πρακτικών και αειφόρου ανάπτυξης. Έχει ενδιαφέρον το πώς το χάος του Παγκρατίου δημιουργεί μια τάξη, που μέσα από την κοινή λογική δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, αν και τη ζούμε. Έχει αντίστοιχα ενδιαφέρον το πώς μια καλοστημένη γειτονιά στο κέντρο των Βρυξελλών, είναι τόσο οργανωμένη, που υστερεί σε πολυπλοκότητα και τελικά υστερεί σε ζωή. 

THE END

:) 

Τραγούδι εδώ

31/3/14

Το πίσω κάθισμα


Πριν τα βραδινά ταξίδια στη γιαγιά την Αθηναία η μαμά έστρωνε στο πίσω κάθισμα ένα γκρι λεπτό παπλωματάκι. Βοηθούσε στις διαπραγματεύσεις για το πόσος χώρος καθίσματος και παπλώματος άνηκε στον καθένα και έκλεινε με προσοχή τις ασφάλειες στις πόρτες. Αλλά τι να τις κάνεις τις ασφάλειες όταν οδηγεί ο μπαμπάς; Η αγάπη του για τα όσα κουβαλάει το αυτοκίνητό του, η μουσική των διαδρομών του και το άγρυπνο μάτι της συνοδηγού είναι αρκετά χαλαρωτικά από μόνα τους. Μετά από έναν μικρό εκνευρισμό και λίγες αδελφικές κλωτσιές, το πίσω κάθισμα βυθίζεται σε έναν γλυκό ύπνο, πριν ακόμα τα πρώτα διόδια. 

Πέντε ώρες μετά, η γιαγιά διακόπτει τα όνειρα με μερικά σβουριχτά φιλιά και υποσχέσεις για καινούρια παιχνίδια. 

Στην εφηβεία ο μεγάλος ψήλωσε απότομα. Το λεπτό γκρι παπλωματάκι δεν καλύπτει τις ανάγκες. Άλλωστε "οι άντρες δεν κρυώνουν μαμά". Την άφηνε να γέρνει στα πόδια του για να κοιμηθεί με τη συμφωνία ότι μόλις μουδιάσει θα την ενοχλήσει. Αυτός δεν είχε ανάγκη, κοιτούσε από το παράθυρο τα φώτα των παρακάμψεων στην εθνική οδό και δυνάμωνε την ένταση στα ακουστικά του, να ποδοπατήσει την ξεπερασμένη μουσική του μπαμπά. Ποτέ δεν παραδέχτηκε ότι με την άκρη του ματιού του έλεγχε τα ανακλαστικά του κουρασμένου οδηγού. Είχαν βάλει βάρδιες με την μικρή να παρακολουθούν τις κινήσεις των βλεφάρων του, όταν άρχισαν να διαπιστώνουν ότι οδηγός και συνοδηγός είναι άνθρωποι. Θνητοί άνθρωποι.

Πέντε χρόνια μετά, η γιαγιά σημειώνει στην κάσα της πόρτας τα εκατοστά που κερδήθηκαν στο διάστημα από την προηγούμενη επίσκεψη. 

Το μικρό κολοκυθάκι έγινε κολοκύθα. Προσπαθεί να σταματήσει να τρώει τα νύχια της, αγόρασε το πρώτο της ρουζ, διαβάζει ποιήματα και ονειρεύεται τη ζωή μακριά από το σπίτι. Όλο το πίσω κάθισμα είναι δικό της. Το ίδιο και οι μουσικές επιλογές. "Μαμά και μπαμπά πρέπει να εκσυγχρονιστείτε μουσικά. Τώρα θα σας βάλω να ακούσετε. Όχι μπαμπά, όχι δεν είναι κλεμμένο, μην μου τους υποτιμάς!". Και μιλάει, μιλάει, μιλάει και βάζει μουσική, για να τους κρατάει ξύπνιους. Δεν είναι απλά θνητοί, είναι μεγάλοι άνθρωποι. Και η μοναξιά του πίσω καθίσματος αυξάνει την ευθύνη της απέναντί τους.

Δέκα χρόνια μετά, η γιαγιά παραγγέλνει πίτσες για να δελεάσει τον εγγονό, που αν και στην ίδια πόλη πλέον, τον βλέπει λιγότερο από πριν. 

Από τη συγκατοίκηση κάτω από το γκρι παπλωματάκι, στη συγκατοίκηση στο δυάρι του 4ου και μετά ο καθένας τους δρόμους του. Οι διαδρομές ανατράπηκαν, ο ρυθμός των δρομολογίων χάθηκε. Ο μπαμπάς βάζει πάλι μουσικές από τα δικά του, ανακυκλώνει τα παλιά, μα τα βλέφαρα πάντα σταθερά. Τη μαμά που και που την παίρνει ο ύπνος, παρόλο που προσπαθεί να κρατηθεί και να αναπληρώσει τη σιωπή του πίσω καθίσματος. Οι συζητήσεις πάνε μια στους δικούς τους μεγάλους ανθρώπους που αποδείχτηκαν θνητοί εκ του αποτελέσματος και μια στους μικρούς αγαπημένους, που μαθαίνουν να βρίσκονται στη θέση του οδηγού. 

Δεκαπέντε χρόνια μετά,  η γιαγιά στέλνει με τον τρόπο της ευχές και από τα, μπροστινά πλέον, παράθυρα, δυο χέρια βγαίνουν να τις πιάσουν. 


Τραγούδι εδώ
Εικόνα εδώ

20/2/14

Les toits





Ακουαρέλες: Thierry Duval
Μουσική: εδώ
Ταινία: εδώ

7/2/14

Το τετράδιο ταξιδεύει, ξανά.



Καλησπέρα, καλησπέρα. Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου σήμερα και ένα τετράδιο ανοίγει, ξανά. Το Παρίσι και η Αθήνα θα είναι πάντα οι σταθερές μας, όχι όμως πάλι οι προορισμοί. Κύθηρα σήμερα, ταξίδι στον Αύγουστό μας. 


Το είχε πει ο Σταμάτης, το έχω πει και θα το ξαναπώ: "Σ' όποιο ξωκκλήσι να μπεις το κατακαλόκαιρο, το αισθάνεσαι να φυλάει μια δροσιά". Κι ο Θεός σου, όποιος και αν είναι αυτός, χαμογελάει συγκαταβατικά. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, γι' αυτή τη δροσιά θα μπεις σε ξωκκλήσι, μεσημέρι στο νησί. Για την πίστη στη δροσιά και στη λεμονάδα που θα ακολουθήσει στην πλατεία του διπλανού χωριού. 


Και τα μάτια και οι καρδιές και ο κόσμος όλος. Ο Θεσσαλικός κάμπος, τώρα που μιλάμε, δεκαπενταύγουστο δηλαδή, βράζει κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο. Η γιαγιά ακόμα εκεί. Έχει μαζέψει το χαλί, έχει βάλει μπρος τον ανεμιστήρα και αφήνει την μπαλκονόπορτα πάντα ανοιχτή, να ανανεώνεται ο αέρας. Άπλωσε κάτω την πικέ κουβέρτα, έκλεισε τα μάτια και σκέφτεται τον παππού. Τι θα γίνει εάν.


Τίποτα δεν θα γίνει, γιατί στα όνειρα της γιαγιάς δεν υπάρχει το εάν. Υπάρχει το σατέν των 16 της και όσα έβλεπε στο ασπρόμαυρο θερινό σινεμά και δεν μπόρεσε να ζήσει. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Ο παππούς της έχει υποσχεθεί να την πάει στη Ρόδο. Και μετά στην Καζαμπλάνκα.


Είναι ήδη μέσα στο καράβι, στο νησί, στο πανηγύρι. Κυκλωτικοί χοροί, χέρια απλωμένα, κρασί και ψύχρα. Έχει φορέσει το μακρύ φόρεμα να ανεμίζει. Κρυώνει λίγο, αλλά δεν θέλει να φορέσει κάτι από πάνω. Κάνει τη γενναία γιατί έχει όμορφους ώμους και περίμενε έναν χειμώνα να τους δείξει, ή μάλλον όχι έναν, πολλούς.


Και εκεί, στο τέλος της γιορτής, η όποια Καζαμπλάνκα είναι σαν να μην έχει πια σημασία. Θα την κρατήσει για παράπονο. Ξέρετε, από αυτά που έχουμε για να κάνουμε σχέδια και να ξορκίζουμε τα "εάν".


Άλλωστε τα καλοκαίρια πότε δεν ήταν για τα εξωτερικά. Ίσως δεν έχουν σημασία ακόμα και τα νησιά. Δηλαδή, έστω ότι το Παγκράτι είναι Κύθηρα. Μαθηματική λογική. Από τη βεράντα βλέπω μια θάλασσα από πολύχρωμες τέντες με αφρό τους ηλιακούς θερμοσίφωνες που λαμπυρίζουν. Τα σεντόνια μου είναι από ψάθα και το παρκέ γεμάτο κόκκους άμμου.


Αλλά όχι. Σας είπα δεν θα καταλήξω σε πόλη σήμερα, δεν πρέπει. Σήμερα θα μείνουμε στα Κύθηρα. Κλείστε τα μάτια και κάντε τα μαγικά σας. Θα βοηθήσει και η ποίηση του τέλους. Πάντα βοηθάει η ποίηση. Καληνύχτα.