22/10/13

Το τετράδιο ταξιδεύει





Καλησπέρα, καλησπέρα. 
Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου σήμερα και το τετράδιο ανοιχτό. Ή μπορεί και Τρίτη 22 Οκτωβρίου. Όλα είναι σχετικά τέτοια ώρα. Τα βίντεο των κόκκινων γραμμάτων σαν να μην υπάρχουν. Μόνο μουσικές και λόγια. Από ένα μικρό κουτούκι πίσω από το καλλιμάρμαρο, ως τις στοές του Παρισιού. 



Εκεί πίσω από το καλλιμάρμαρο, κατασκευάζαμε δράματα. Σαν ήρωες στο "Λόγω τιμής" λέγαμε για τον τρόπο των ματιών και αναστενάζαμε για ν' ανακατέψουμε την ήρεμη πραγματικότητα. Η Βούλα Σαββίδη στο πάλκο και με λίγο κρασί στο ποτήρι οι 20άρηδες εαυτοί μας έκλειναν τα μάτια και αφιέρωναν το "σπατάλησα για χάρη σου τ' αδέσποτά μου χρόνια". Αυτά που δεν είχαμε ακόμα ζήσει.  


Και λίγο πριν το τέλος της βραδιάς, μια αληθινή, δυνατή, όμορφη θλίψη για το δρόμο της επιστροφής και την ησυχία της γκαρσονιέρας. Αυτές οι ξεκούραστες καρδιές είχαν ανάγκη από βάσανα και από προτροπές. 


Έτσι κυλούσαν οι νύχτες, τα πρωινά δεν τα θυμάμαι. Θυμάμαι όμως μεσημέρια με αυτό το φως. Το ξέρετε αυτό το φως. Είναι το φως του χειμώνα που διαπερνά τη μπαλκονόπορτα και πέφτει φαρδύ-πλατύ στο μπορντό ανατολίτικο χαλί της γιαγιάς. Τότε η γιαγιά αφήνει τον καναπέ και ξαπλώνει μπρούμυτα πάνω σε εκείνη τη λωρίδα. Η μέση για λίγο δεν πονάει και η ζωή είναι ωραία. 


Το φως ζεσταίνει τη μέση και αυτό το μπρούμυτα την καρδιά. Κάπως έτσι από τον Θεσσαλικό κάμπο μπορείς να δεις και την ακρόπολη. Αλήθεια. Που θα βρεις καλύτερα για να πάρεις μια ανάσα από τον ήλιο της Θεσσαλίας; Στην αρεοπαγίτου θα διαλέξεις σπίτι, στο μουσείο θα χαζέψεις τους τουρίστες και στα σκαλιά του Ηρωδείου δεν σου λέω. Μυστικό. 


Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο. Σε εκείνο το διώροφο το γωνιακό η Χαρούλα θυμάται και τότε ο ήλιος, η βόλτα και όσα σας είπα μέχρι τώρα αποκτούν άλλη διάσταση. Και εκείνη η γιαγιά ίσως και να μην ήταν τόσο γιαγιά. Ίσως και να μην ξάπλωσε για τη μέση. Ίσως στόχευε εξαρχής στην καρδιά. 


Μπλέξαμε με τις μνήμες και κάπως έτσι ήρθε το πρωί. Εκείνο το πρωί που ξέχασα προηγουμένως να αναφέρω μεταξύ νύχτας και μεσημεριού. Δεν φταίω εγώ, φταίει ο Μακεδόνας και ο αγαπημένος ο Σταμάτης που τόσα χρόνια δεν λέει να με αφήσει σε ησυχία. Γεμίσαμε ήλιο σε αυτή την εκπομπή. Δεν ήταν μελετημένο εξαρχής, είναι όμως απαραίτητο καθώς πλησιάζουμε στο Παρίσι. Τον χρειάζονται εκεί.


Να τη η βροχή και η πόλη που τρελαίνεται. Η Αθήνα δηλαδή γιατί το Παρίσι μάλλον συνηθισμένο. Όπως και να έχει φτάσαμε, διαδρομή κυκλική απ' το κουτούκι στη στοά με κοινό παρονομαστή και δυνατούς πρωταγωνιστές. Από τον Μπιθικώτση στην Piaf λίγα τραγούδια δρόμος. Μου έλειψε, μου λείψατε. Καληνύχτα.  


29/7/13

Ιούλιος προς Αύγουστο



Hopeless emptiness. 
Now you' ve said it. 
Plenty of people are onto the emptiness, but it takes real guts to see the hopelessness. 

Who made these rules anyway?

I want to feel things. Really feel them.



Φωτογραφία: Μπίρι


2/7/13

Χάρτες

Εμείς που έχουμε ωραία καλοκαίρια αναγκαστικά πέφτουμε στην παγίδα να ζούμε τότε σαν να είναι η μία και μόνη εποχή του χρόνου. Δεν είναι εύκολο να το αποφύγουμε. Αν είχατε και εσείς ωραία καλοκαίρια το σκι δεν θα σας έκανε τόση εντύπωση, μα μάλλον θα περιμένατε τη στιγμή που θα βγείτε με το καρπούζι στη βεράντα τον Ιούλιο. Ή που θα περπατήσετε την άδεια Υμηττού στο Παγκράτι τον Αύγουστο. Ή που θα πάτε θερινό σινεμά να δείτε τη Καζαμπλάνκα ξανά και ξανά και ξανά. Μπορεί και όχι θα μου πεις, γούστα είναι αυτά. 


Τα τιμήσαμε και τα τιμούμε τα καλοκαίρια μας. Φωτογραφίες με πατημασιές στην άμμο, κάμπινγκ και ένας Πειραιάς γεμάτος κόσμο και αλμύρα, λογοτεχνικά κείμενα και τραγούδια, συλλογές σε CD για τον δρόμο, η Χώρα, οι απόμερες παραλίες, τα λεωφορεία και ο καφές στα πλατάνια και στις Μηλιές. Τα μετρήσαμε σε παγωτά, σε μπάνια στη θάλασσα και σε νησιά που επισκεφτήκαμε. Βάλαμε στο τραπέζι τους χάρτες και τους αναλύσαμε πολυπλεύρως προκειμένου να επιλέξουμε τον εκάστοτε προορισμό: μπάτζετ, κάμπινγκ ή δωμάτιο, το νησί που ταιριάζει στην παρέα. Η Μήλος για ζευγάρια, η Κίμωλος για ελεύθερο, η Ικαρία για να δούμε πρόσωπα που πετυχαίναμε Εξάρχεια τον χειμώνα. 

Χάρτες. Στους "Χάρτες" περνούσαμε τα καλοκαίρια μας στην πόλη. Λεμονάδες, μπύρες και κατσαρίδες να κόβουν βόλτες στον πεζόδρομο και να τις κυνηγάμε με φρι πρες. Χάρτες έφαγαν τα καλύτερά μας χρόνια προκειμένου να γίνουμε επιστήμονες. Μάθαμε να φτιάχνουμε πολλούς διαφορετικούς χάρτες, να τους αναλύουμε, να τους οργανώνουμε, να τους επεξεργαζόμαστε και άλλα πιο περίπλοκα που δεν έχει νόημα να αναφερθούν τώρα που είναι καλοκαίρι. Χάρτες αντικατέστησαν και τις εφηβικές αφίσες στα δωμάτιά μας. Να σημειώσω θέσεις φίλων να μην τις χάσω, τι μικρός που φαίνεται ο κόσμος, ωραίος και ο Καναδάς ένα τσιγάρο δρόμος. Λες; Όχι, όχι γιατί ήδη η Μαρία διαβάζει κείμενα για φίλους που φεύγουν στο ίντερνετ και κλαίει. Γίναμε κουκκίδες σε χάρτες που ψάχνουν την εκάστοτε θέση, άλλες φορές γιατί την επέλεξαν, άλλες γιατί τους επέλεξε, άλλες γιατί έτυχε. "Πολίτες του κόσμου, έτσι πρέπει" λέμε ό,τι είπαν αυτοί που θαυμάζουμε και παρηγορούμαστε. 

Οι χάρτες το καλοκαίρι είναι ωραίοι, κρατούν μόνο τη θάλασσα. Θα έπρεπε να υπάρχουν ειδικοί χάρτες για τα καλοκαίρια. Θα μπορούσε να γίνει θέμα διπλωματικής σε σχολή η δημιουργία διαδραστικού χάρτη που θα επιλέγει ανάλογα με συγκεκριμένα κριτήρια τόπους, παραλίες, ταβέρνες, ανθρώπους. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και με τους χειμερινούς χάρτες, μόνο που εκεί τα πράγματα ίσως είναι λίγο πιο δύσκολα. Γιατί αν οι καλοκαιρινοί χάρτες μας φέρνουν πιο κοντά στη ζωή που αξίζει, οι χειμερινοί είναι αυτοί που παίζουν ρεαλιστικότερα με νόμους και κανόνες της που πονάνε. Και εκεί που ψάχνεις λόγια μέσα σε συζητήσεις μιας καλοκαιρινής νύχτας να εξηγήσεις στους φίλους τι ψάχνεις να βρεις στον δικό σου προσωπικό χειμερινό χάρτη, έρχεται ο Αρκάνωφ να μιλήσει για σένα.

Είμαι πολίτης της Οικουμένης και δεν ζω με πεθαμένα όνειρα. (...) Πρώτα είμαι πλήρης άνθρωπος, κι ύστερα οτιδήποτε άλλο. Πατρίδα μου θα είναι πάντοτε εκείνο το κομμάτι της Οικουμένης όπου θα βρει στερνό καταφύγιο η πιο ψηλή έκφραση της ανθρώπινης ιδιότητάς μου: η Λευτεριά.

Και να που ίσως οι χειμερινοί χάρτες δεν θα είναι και τόσο άχαροι τελικά. Όχι ότι θα φτάσουν το επίπεδο των θερινών, αλλά κάθε νέα κουκκίδα θα έχει την περίεργη χαρά των καινούριων τετραδίων στην αρχή της σχολικής χρονιάς. 


Κείμενο: Μ. Καραγάτσης/ Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν

11/6/13

Να δεις τι σου 'χω για μετά.


Μας 'κλέψαν τ΄αύριο, μας κλέβουν και το βλέμμα. Γιατί περί βλέμματος πρόκειται.



11/4/13

Η κάρτα απ' το Σικάγο

Στα νοικιασμένα σπίτια οι τοίχοι δεν σου ανήκουν. Μπορείς να τους θαυμάζεις που μαζί με το ταβάνι  και την πόρτα περιφρουρούν τον χώρο σου, αλλά δεν μπορείς να τους αγγίζεις. Ειδικά εκεί, στα εξωτερικά, τα μεσιτικά γραφεία γνωρίζουν κάθε μικρό ελάττωμα του τοίχου προκειμένου να χρεώσουν στο νέο ενοικιαστή οτιδήποτε καινούργιο έχει εμφανιστεί όταν αποφασίσει να αποχωρήσει. 

Κι όμως, τα νοικιασμένα σπίτια είναι που θέλεις περισσότερο από οτιδήποτε να νιώσεις πως σου ανήκουν, μαζί και οι τοίχοι τους. Γιατί ακόμα και αν ο προσωπικός σου κόσμος χωράει σε μερικές κούτες ή μόλις σε μια βαλίτσα, θέλει το χώρο του να βγει στ' ανοιχτά και να γίνει ένα με την καθημερινότητα. Την καινούρια καθημερινότητα στο καινούριο σπίτι που δεν σου ανήκει, αλλά είναι σπίτι σου έστω για λίγο και πρέπει να το νιώσεις ως τέτοιο γι' αυτό το λίγο. Πως μετατρέπουμε αυτό το house σε home που λέμε και στη γλώσσα μας. 

Σύμφωνοι. Τα σπίτια δεν τα κάνουν τα πράγματα και τα τετραγωνικά, αλλά οι άνθρωποι και οι στιγμές που ζουν μέσα σε αυτά. Αυτοί οι άδειοι τοίχοι όμως... Αυτοί οι τοίχοι είναι ύπουλο πράγμα. Έτσι γυμνοί όπως είναι μπορούν να γίνουν διαφανείς και να σε εκθέσουν, να καταπιούν τα βραδινά σου όνειρα και να δημιουργήσουν ίλιγγο χειρότερο και από αυτό του λευκού χαρτιού που ψάχνει έμπνευση για μέρες.

Ήταν τυχερή όμως μέσα στην ατυχία της. Το νοικιασμένο σπίτι της μπορεί να είχε ανησυχητικά άδειους τοίχους που δεν μπορούσε να αγγίξει, είχε όμως και παράθυρα. Πολλά παράθυρα. Περισσότερα και από τα ντουβάρια. Από όλα τα νοικιασμένα της σπίτια ήταν το ομορφότερο και το πιο άσχημο μαζί. Πολλά παράθυρα και μεγάλοι άδειοι τοίχοι. Ας είναι. Η βαλίτσα και η κούτα άνοιξαν, ο κόσμος της απλώθηκε στο πάτωμα και έψαχνε τρόπο να την περικυκλώσει στο ύψος του ματιού.

Ένα παράθυρο λιγότερο ή ένα περισσότερο; Δεν μπορούσε να αποφασίσει αν αυτό που είχε φτιάξει ήταν κάτι περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που είχε πριν: παράθυρο με θέα. Ταξίδια, καλοκαίρια, πατρίδες, φίλοι και αναμνήσεις γέμισαν το τζάμι και λειτούργησαν σαν αυτοσχέδιο βιτρό κάθε που έπεφτε πάνω τους ο ήλιος. Καταδικάστηκε να συζήσει με ένα μικρό ίχνος νοσταλγίας για όσα πέρασαν και με λίγη μελαγχολία στην κόρη του ματιού όταν παίρνει το βλέμμα από το διάβασμα και κοιτάει το τζάμι. Παράθυρο ή μπουντρούμι;

Παράθυρο. Η κάρτα που έφτασε από το Σικάγο σήμερα το πρωί, εντυπωσιακή, γεμάτη ουρανοξύστες και εικόνες απ' το μέλλον κέρδισε επάξια την τελευταία κενή θέση στο ψηλότερο μέρος της εν λόγω γωνιάς και έφερε αυτό που έλειπε: το μετά. Όχι, δεν έχει σκοπό να πάει στο Σικάγο. Δεν έχει σημασία το Σικάγο. Απλά να, μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγορήθηκε ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Απλά να, ο αποστολέας βγήκε από το νοικιασμένο του σπίτι, αγόρασε μια κάρτα, σημείωσε το όνομά της δηλώνοντας ότι εκείνη η διεύθυνση είναι δική της και της χάρισε την πρώτη μικρή νίκη επί των τοίχων. Για τον ταχυδρόμο το σπίτι είναι δικό της. Για εκείνη, ας είμαστε ειλικρινείς. Τι να τους κάνει τους τοίχους όταν έχει το παράθυρο;  



Για μάτια είχε δυο βιολέτες
Για χέρια είχε δυο πουλιά


Φωτογραφία: Μπίρι
Λόγια: Οδυσσέας Ελύτης
Λόγια: Αρλέτα

8/3/13

Ταξίδι


Είμαστε παιδιά
κι αγαπούμε τα ωραία καράβια
Είμαστε παιδιά 
κι αγαπούμε τη θάλασσα.




Δώστε μας θάλασσα. 
Πώς αλλιώς...;



Ποίηση: Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου
Φωτογραφία: Μπίρι

27/2/13

Κενό





Δεν το έγραψαν οι εφημερίδες, δεν το είπαν στις ειδήσεις. Δεν υπήρχε λόγος. Δεν ήταν μια ιδιαίτερη μέρα, παρά μόνο για εκείνους με τα παράθυρα που βλέπουν στον ακάλυπτο και για τους άλλους, τους πιο κοντινούς. 




Αργά το βράδυ, ή μάλλον νωρίς το πρωί, όλα βρέθηκαν στο κενό. Όλα. Δεκάδες όνειρα μαζεμένα, 25 χρόνια αναμνήσεις και τόσα καλοκαίρια που δεν θα έρθουν ποτέ. Έγιναν όλα ένα γδούπος ανάλογος των κιλών και του ύψους πτώσης. Οι νόμοι της φυσικής, εκνευριστικοί και ανέμπνευστοι. Ο σκύλος γάβγισε και ο γείτονας άλλαξε πλευρό.

Άσπρο πουκάμισο θα βάλω απόψε πάλι

Τα παντζούρια άνοιξαν και έγιναν στόματα στο ασανσέρ, στο τηλέφωνο, στο περίπτερο, στη γειτονιά. Οι φίλοι μαζεύτηκαν στα ίδια μέρη, όπως το είχαν υποσχεθεί εκείνη τη νύχτα πριν μήνες. Επίσκεψη σε αγαπημένο σπίτι. Οι καρδιές σφίχτηκαν και έγιναν αγκαλιές στο δρόμο, στον καναπέ, στον διάδρομο. 

να πέσει απάνω του σαν ταύρος ο καιρός 

Το επόμενο βράδυ, ή μάλλον νωρίς το πρωί, όλα θα ξαναβρεθούν στο κενό. Όλα. Δεκάδες όνειρα μαζεμένα, 25 χρόνια αναμνήσεις και τόσα καλοκαίρια που δεν θα έρθουν ποτέ. 

Και το επόμενο βράδυ και κάθε βράδυ. 

Η φυσική θα φτιάχνει γδούπους για μέρες και μήνες, πολλούς μήνες. 

Τα παντζούρια θα ανοίγουν μαζί με τα στόματα, οι φίλοι θα μαζεύονται, οι καρδιές θα σφίγγονται και θα γίνονται αγκαλιές. 

δώσε μου μάνα την ευχή να βγω γερός

Μα θα έρθει ένα βράδυ που δεν θα ακουστεί τίποτα. Τα όνειρα θα γίνουν κόκκινες κορδέλες, τα χρόνια πολύχρωμα κομφετί και τα καλοκαίρια άμμος, από αυτή την ξεχασμένη σε τσάντες μες στο καταχείμωνο. Ο γείτονας θα ξυπνήσει να δει την ανατολή του ήλιου. Τα παντζούρια δεν θα έχουν κλείσει καθόλου και τα στόματα θα δίνουν φιλιά. Οι φίλοι δεν θα μαζευτούν, γιατί πολύ απλά δεν θα έχουν χαθεί. Και οι καρδιές στενάχωρες, σεκλέτια δεν θα χωράνε.

Οι νόμοι θα ανατραπούν. Σ' το λέω.

πόλεμος είναι και χορός και παραζάλη.

Στον Σ. και σ' αυτούς τους κοντινούς.
Φωτογραφία: Μπίρι