16/12/11

Τα χρόνια...



... είναι νούμερο στο χέρι που δεν σβήνει.

Όλα είναι νούμερα για τον παππού. Ονειρεύτηκε τον εαυτό του ανάμεσα στα σύννεφα και βρέθηκε πίσω απ' το γραφείο. Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα και πέντε. Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο αγαπούσε τα νούμερα. Γιατί αυτά ήταν που τον έκαναν να κοιτάζει στα μάτια την ωραία, ψηλή γυναίκα με τα πιο σγουρά μαλλιά της γειτονιάς. Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα. Αυτά τον έκαναν να κοιτάζει στα μάτια και τα παιδιά αυτής της ωραίας γυναίκας. Τις γυναίκες του. Και ένα και δύο και τρία. Αυτά τα νούμερα θα γίνουν η αξία του, η περηφάνια του, οι σχέσεις του, η δουλειά του. Και ένα και δύο. Αυτά τα εγγόνια θα γίνουν η αξία του, η περηφάνια του, οι σχέσεις του, η λαχτάρα του. Και ένα...

...θα 'χουν φύγει τα χρόνια αχ κι ο άνθρωπος γερνά.

Νούμερα ήταν και η μεγάλη μπερζέρα της βιτρίνας μέχρι που πήρε τη θέση της στη γωνία δίπλα στο τζάκι. Γιατί μετά έγινε καράβι σε ένα σαλόνι θάλασσα και ένα λιμάνι από γκρίζα φουντωτά μαλλιά της ίδιας ωραίας, ψηλής γυναίκας. Όλα τα ταξίδια που δεν έκανε είναι εκεί, πάνω στα πλακάκια και δίπλα σ' αυτή.

Σαν παγκόσμιος χάρτης είν' τα χέρια σου τα δυο γυμνά.

Όλα είναι νούμερα για τον παππού. Οι αριθμοί του είναι μονάδες μέτρησης για τα πάντα. Για όλα εκτός από την αδυναμία του, τη μοναδική του. Για την αδυναμία του γεμίζει εδώ και 24 χρόνια κάρτες με καλλιγραφικά γράμματα, παίρνει τηλέφωνα και δίνει φιλιά κι αγκαλιές πάντα με την ίδια φράση:

"Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά".

Γιατί είναι κάποιες φορές που τα νούμερα δεν έχουν πια νόημα. Και αφήνει τους αριθμούς κατά μέρος και μετράει και ο παππούς τα χρόνια της σε χιόνια - κορυφές. Της χαμογελάει, χαμογελάει και αυτή και του βάζει στη χούφτα καραμέλες, κρυφά απ' τη γιαγιά.

Κεράκια χιλιάδες να ανάψουν
φυσώ και τα σβήνω
τα χρόνια περνούν ευτυχώς ;



http://www.youtube.com/watch?v=fqip6HF5dKk

Φωτογραφία: www.deviantart.com

4/11/11

Τα σινεμά







Γελάσαμε το βράδυ στην ταινία
και νιώσαμε πως είμαστε καλά
Την ώρα που βαριέται η κοινωνία
για κόμματα και νόμους να μιλά









Στις αρχές του χειμώνα τα σινεμά είναι σαν να φορούν τα καλά τους. Ντύνονται, στολίζονται όλο το μεσημέρι και από το απόγευμα είναι έτοιμα να σε υποδεχθούν.

Τα αγαπημένα μου σινεμά βρίσκονται στο κέντρο της Αθήνας. Άλλα είναι μικρά και διακριτικά, άλλα είναι μεγαλύτερα, όλα μα όλα όμως έχουν αυτή τη μυρωδιά. Τη μυρωδιά του κέντρου της πόλης που μπορεί να χωρέσει μέσα του τα πάντα. Τη δική σου έξοδο για την οποία μάζευες λεφτά μια ολόκληρη βδομάδα, το άγχος και τις κουβέντες για την ιστορία που τρέχει, αυτούς που χρειάζονται βοήθεια και αυτούς που θα μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια, εκείνους που επιστρέφουν κουρασμένοι απ΄τη δουλειά και τους άλλους που απλά είπαν να βγουν να περπατήσουν, γιατί είναι γλυκό το βράδυ.

Όλα αυτά τα αφήνεις για λίγο πίσω σου καθώς περνάς την πόρτα και βρίσκεσαι μπροστά στο πανί. Και όλα αυτά τα ξαναβρίσκεις μπροστά σου μόλις ξεκινήσει η ταινία. Γιατί η ταινία μπορεί να είναι Γαλλικής, Αρμένικης, Δανέζικης, Ισπανικής ή Ιρανικής προέλευσης μα το μόνο που να σε ξενίζει σε αυτή να είναι η γλώσσα. Ίδια τα μάτια των ανθρώπων, ίδιο το μυαλό, οι σχέσεις και οι συγκυρίες, ίδια και η πόλη με τη μυρωδιά της.

Γιατί όταν βγεις από το σινεμά, την ίδια στιγμή κάπου σε ολόκληρο τον κόσμο θα βγει από το σινεμά και κάποιος άλλος. Και, αν η ταινία το επιτρέψει, θα κοιτάξετε και οι δυο τους διπλανούς σας και θα χαμογελάσετε. Και θα είστε σίγουροι πως εκεί έξω υπάρχουν κάποιοι άλλοι που κάνουν αυτή τη στιγμή ακριβώς το ίδιο με εσάς στη δική τους μεγάλη πόλη.

Με κοίταξες και σ' έπιασα απ' το χέρι
πού βρήκαμε περίπτερο ανοιχτό
Εγώ μ' αυτό το βήμα που σε ξέρει
κι εσύ με το σακάκι σου ριχτό
  


Μια αφορμή:

Φωτογραφία: www.deviantart.com

14/10/11

Εκπομπή 03/10/2011



Η Κόμη της Βερενίκης χορεύει στο ρυθμό του Βαλς των Ματιών.
Πάμε και εμείς;
Μια βόλτα στο φεγγάρι και μετά πίσω στην πολιτεία.



The end

 


Φωτογραφία: Μπίρι

11/10/11

Εκπομπή 26/9/2011




Κανέλα και δυόσμος, αρισμαρί και μέλι, νερό κι αλάτι, το μεθυσμένο κορίτσι και ο ναός του, τα τραγούδια του καφενέ, στείλε ουρανέ μου ένα πουλί, τα λουστράκια, η ελεύθερη ψυχή.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

5/10/11

Εκπομπή 19/9/2011







Η νοσταλγία, τα χρόνια που μπήκαμε, όσα πήρε το καλοκαίρι, τα δυό θέματα, η Μαρία Νεφέλη, το πλήθος, τα καρέλια στη σκάλα, μ' όλη την καρδιά μου.








Φωτογραφία: Ψάχνοντας για ποίηση

28/9/11

Εκπομπή 12/9/2011



Το μπαρμπουνάκι, το παρακράτος, η Κούβα, ο δυόσμος, ο Τζίμης, η Μπέμπα και ο Φοίβος, τσάι και πορτοκάλια απ' την Κίνα, τα σινεμά που ανοίγουν ξανά, τα 55 του Σταμάτη, η Τάνια στο δρόμο.




Φωτογραφία: www.deviantart.com

24/9/11

Εκπομπή 5/9/2011



Η τελευταία εκπομπή πριν το καλοκαίρι χάθηκε κάπου ανάμεσα σε ψάθες και άμμο.

Η πρώτη εκπομπή μετά το καλοκαίρι τα κατάφερε παρόλη την αφηρημάδα της αρχής της που αγνοείται.

Η κρουαζιέρα του διαδρόμου, το φθινόπωρο και οι φίλοι που σκορπίσαν, ο έρασμος, τα σαλιγκαράκια, η μήδεια.

Λίγο πριν το τέλος. Το προσωρινό. :)





Φωτογραφία: Μπίρι

15/9/11

Επιστροφή


Τη θέλω κοντά τη θάλασσα, να την ακούω.

Να μαζεύω κοχύλια και να τα δένω με σπάγκο στο λαιμό, να μαζεύω πέτρες και να τις ζωγραφίζω. Να κρατάω το ξεχασμένο κουβαδάκι της παραλίας για λάφυρο στο μπαλκόνι μου. Να χαίρομαι με τις φωτογραφίες που δείχνουν πρόσωπα και νησιά, να τις βάζω σε κορνίζες και να τις χαρίζω. Να χαμογελούν τα πρωινά του χειμώνα.

Το καλοκαίρι στη χώρα μας είναι ύψιστη γιορτή, μια πανδαισία.

Τα κορίτσια γίνονται πιο όμορφα. Φοράνε άσπρα φουστάνια και αφήνουν τα μαλλιά φυσικά. Τα αγόρια τα κοιτάνε πιο όμορφα. Μαζεύονται σε χωριά με λαούτα και τραγουδούν και χορεύουν και ξεχνιούνται. Μιλούν για τη ζωή, πίνουν για τη βραδιά και δεν σκέφτονται το αύριο. Το συζητούν, μα δεν το σκέφτονται.

Σ' όποιο ξωκκλήσι να μπεις το κατακαλόκαιρο, το αισθάνεσαι να φυλάει μια δροσιά.

Τη φυλάει. Ο Θεός σου, όποιος και να είναι αυτός, τη νιώθει. Την καταλαβαίνει. Κάθε κορυφή και μια απορία. Πως έφτασαν εκεί τα υλικά; Μπορεί με την πίστη. Αυτό που μας λείπει περισσότερο τώρα. Η πίστη σε κάτι. Σε οτιδήποτε. Και όταν ο παππούς σε κεράσει εκείνον τον ελληνικό, που ίσως είναι και τούρκικος, αλλά δεν τον νοιάζει η προέλευση ή το όνομα, γιατί είναι σοφός, θα σου πει:

Γι' αυτό ο θάνατος είναι δραματικός, γιατί αποχωρούμε από ένα δοξαστικό τοπίο. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει καλύτερος παράδεισος απ' αυτόν που ζούμε.

Και θα χαμογελάσει. Και θα πάει να παίξει με τα εγγονάκια του που ήρθαν στο χωριό για καλοκαίρι.


Τα λόγια του Σταμ. Του γνωστού και αγαπημένου.
http://www.youtube.com/watch?v=jKCxmVUxuOA


Φωτογραφία: Μπίρι

3/8/11

Αύγουστος


Σας φέρνω καλοκαίρι.

Μη με κοιτάτε έτσι. Ανοίξτε τα χέρια να το πιάσετε!



Όσο για τον επόμενο χειμώνα, που σκέφτομαι κάθε που έρχεται αυτός ο πορτοκαλί μήνας,

1/8/11

Εκπομπή 20/6/2011


Η pretty woman στα σοκάκια, η Ραφήνα της Άλκηστις, η Βουλιαγμένη του Λουκιανού, η κυρία με τα περίεργα ωράρια στα πατζούρια, ο Μάνος, ο Γιώργης Χριστοδούλου, σαν να ΄μαι εσύ, ψυχή μου, κράτα με όπως δεν σ’ έχουν κρατήσει ποτέ.







Φωτογραφία: www.deviantart.com

8/7/11

Εκπομπή 6/6/2011



Οι Κυκλάδες, το παρεό, τα κορίτσια με τα καλοκαιρινά ρούχα, το μικρό καφέ, ο ύπνος του μεσημεριού και το παγωτό που τον ακολουθεί, ο άγιος Έρωτας και ο άγιος Νικόλας, η μυστηριώδης γυναίκα του πανηγυριού, η Σαλώμη, η Άννα, ο Φώτης, ο Σταύρος, ο διάλογός τους.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

7/7/11

Εκπομπή 30/5/2011






Η αλήθεια της εβδομάδας μου.

6/7/11

Εκπομπή 23/5/2011





Τα καράβια που κάψαμε, το παράθυρο που ανοίξαμε, ο καιρός που αφήσαμε, τα βιβλία που διαβάσαμε, τα όνειρα που είδαμε, η νύχτα, οι εραστές, το καλοκαίρι στο Μαρόκο, τα φιλιά, οι ιστορίες.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

30/6/11

16/6/11

Μια νύχτα στους αιώνες

Ψάξτε για μια νύχτα. Μια νύχτα που άξιζε όσο τίποτα.

Στρώστε το τραπέζι, απλώστε την πάνω του και κοιτάξτε την. Δείτε τα χρώματά της, τα λόγια της, τους ανθρώπους της, τις μυρωδιές της, τη θερμοκρασία της, την υφή της, τη γεύση της, την αλήθεια της.

Αν είμαστε αυτή η νύχτα μας, τότε εγώ είμαι. Απλά είμαι.




Βαθύ μπλε

Σιωπή

Κανείς

Θάλασσα

Δροσιά

Βρεγμένα μαλλιά

Αλμύρα

Εγώ. Τον Ιούλιο του τότε.


Εσείς;


http://www.youtube.com/watch?v=35Gg4Y3DpbY&feature=related



Φωτογραφία: Μπίρι

5/6/11

Εκπομπή 16/5/2011





Η playlist στο δρόμο, η υπηκοότητα της Απογραφής, η χαρά και ο καημός, το μυαλό και η καρδιά, το άσπρο πουκάμισο που δεν φοβάται τον ταύρο καιρό, τα χρόνια που βαραίνουν, το κλειδί, η γυναίκα που κουράστηκε. Ο δρόμος.






Φωτογραφία: www.deviantart.com

2/6/11

Εκπομπή 9/5/2011


Το γνώριμο γέλιο του Θανάση Βέγγου, οι παππούδες μας, αυτοί που θα ΄θέλαμε να ήταν παππούδες μας, η γιαγιά Βασίλω της Νεφέλης, ο Τσιτσάνης που ακούγεται από το ραδιόφωνό της, το καλοκαίρι που θα 'ρθει και τα θερινά τα σινεμά του.





Φωτογραφία: Since Otar Left

31/5/11

Εκπομπή 2/5/2011


Τέλος εποχής, το λεωφορείο που έγινε πλοίο, τα Ανώγεια, η κόκκινη μπαντάνα, ο Bob Dylan, ο άνεμος που έφερε ζουμπούλια, το σπίτι, οι ινδιάνοι, τα δυο χέρια - παγκόσμιος χάρτης, τα μάτια νερό.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

24/5/11

Καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει


Καλοκαίρι...

Οι μέρες να είναι έτσι, σε μια θάλασσα ανοιχτή.



Και οι νύχτες έτσι, στο λιμάνι της.



...μες στα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει.



18/5/11

Εκπομπή 11/4/2011

Τo χελιδόνι που φέρνει την Άνοιξη, δεν αλλάζει δρόμο η καρδιά, Διαμάντια και Μπλουζ, ο ουρανός, το σύννεφο και το φεγγάρι, αν τα αστέρια ήταν δικά μου...




Φωτογραφία: www.deviantart.com

16/5/11

Για άλλη μια φορά...


Σήμερα θέλω μια εκδρομή... Δηλαδή δεν τη θέλω σήμερα, τη θέλω όσο πιο σύντομα γίνεται. Θέλω μια εκδρομή από αυτές που πηγαίναμε παλιότερα όλο το σόι μαζί. Γιαγιάδες, παππούδες, θείοι, ξαδέρφια και μερικοί οικογενειακοί φίλοι.

Πρωινό ξύπνημα από νωρίς και η φωνή της μαμάς "Μην αργείτε και κατεβούμε τελευταίοι πάλι, δε θέλω να μας περιμένουν. Και φορέστε μακριά παντελόνια, κυκλοφορούν φίδια αυτή την εποχή."


Τι ωραία εποχή!

Μαζευόμασταν όλοι με τα αυτοκίνητα και βρίσκαμε και μερικούς ακόμα σε ραντεβού σε διάφορα σημεία της περιοχής. Για να μη χαθούμε, ειδικά όσο δεν είχαμε κινητά ακόμα, πηγαίναμε το ένα αυτοκίνητο πίσω από το άλλο και θυμάμαι έλεγε ο παππούς "Ρηνάκι αυτό το αυτοκίνητο πίσω είναι του θείου σου? Αν όχι, μας παρακολουθούν κατάσκοποι!". Εννοείται πως όλο και κάποιος δεν πρόσεχε και έστριβε σε λάθος στροφή, το καραβάνι των αυτοκινήτων μας σταματούσε και αρχίζαμε να μετράμε απώλειες!


Εγώ σαν μικρό που ήμουν είχα γυρίσει όλα τα αυτοκίνητα σαν επιβάτης και αυτό που θυμάμαι είναι ότι κάθε αυτοκίνητο είχε διαφορετικό playlist σε λόγια και τραγούδια.

Αυτοκίνητο μπαμπά και μαμάς: "Ρηνάκι κοίτα μη χάσουμε τον παππού" (ακούγεται από κασέτα το Eye in the sky, It's a heartache, Πρωτοψάλτη και Σαββόπουλος).

Αυτοκίνητο θείου Γιάννη και θείας Κικής : "Βρε Γιάννη μη τρέχεις, έχουμε και τα παιδιά πίσω" (ακούγονται Black Sabbath).

Αυτοκίνητο γιαγιάς Ειρήνης και παππού Μπάμπη: "Μπάμπη άλλαξε μουσική, δεν ακούνε τέτοια τα παιδιά" (ακούγεται από ράδιο το Ιτιά, Ιτιά λουλουδιασμένη").

Και τόσα ακόμα αυτοκίνητα συγγενών και γνωστών!

Με το που φτάναμε οι μισοί αρχίζανε τη γκρίνια για τον καιρό ή το μέρος και οι άλλοι μισοί αρχίζανε να βγάζουν από τα πορτμπαγκάζ τραπεζομάντιλα, πικέ κουβερτούλες, καλαθάκια, ταπεράκια, πιρουνάκια, πιατάκια... Το καλύτερό μου ήταν όταν έβλεπα τη γιαγιά να βγάζει μια τριχιά και μια κουβέρτα από το αυτοκίνητο... αυτό για μας σήμαινε ένα πράγμα : "παιχνίδι!". Έφτιαχνε μια αυτοσχέδια κούνια πάνω σε κάποιο γέρικο δέντρο και όλα τα παιδιά κάναμε ουρά και μαλώναμε για το ποιός θα ανέβει πρώτος... Ο μικρότερος ή ο μεγαλύτερος?

Το απόγευμα μετά από περιπλάνηση και εξερευνήσεις για τους μικρούς, μάζεμα χόρτων για τις κυρίες και ατέλειωτες συζητήσεις με μεζέδες για τους κυρίους παίρναμε το δρόμο της επιστροφής αφού κάναμε μια στάση για καφέ και γλυκό στην πλατεία του πιο κοντινού χωριού. Από τότε και μετά άρχιζε η μελαγχολία ,θυμάμαι, για τις σχολικές μέρες που μας περίμεναν μακριά από τέτοιες εκδρομές...

Ναι λοιπόν. Θέλω μια εκδρομή, μου έλειψε ακόμα και η μελαγχολία στο τέλος της.

Πάμε?

http://www.youtube.com/watch?v=Yhulqi05vM4


Φωτογραφία: www.deviantart.com

6/5/11

Εκπομπή 4/4/2011


Αλληλογραφία, Καββαδίας και Καραγάτσης, ο Πεσσόα και η εποχή του, περπάτα το κατώπι πάνω στα βήματα, fados, ο ταχυδρόμος Χατζιδάκις, ο διάδρομος με τα αναμμένα φώτα, το δωμάτιο όπου υπάρχουν όλα, τα εφηβικά κορμιά.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

28/4/11

Εκπομπή 28/3/2011


Η μεγάλη καρδιά του Σταμάτη, οι δρόμοι και εμείς Λαθρεπιβάτες τους, η χαμογελαστή Άλκηστις της Στέλλας Βλαχογιάννη, η σπαραχτική Ελένη και κάτι από τα παλιά. Νοσταλγία. Όμορφη πόλη.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

18/4/11

Πορτοκάλι και Σαντιγί


Έτρεχα να προλάβω το τρόλεϊ.

Όταν οι άνθρωποι προλαβαίνουν το τρόλεϊ την τελευταία στιγμή ή όταν αυτό έρχεται αμέσως μόλις πατήσουν το πόδι τους στη στάση είναι ευτυχισμένοι. Φαίνεται στο πρόσωπό τους την ώρα που περνάνε την πόρτα του. Χαμογελούν. Το πρόσεξα σήμερα που έτρεχα να το προλάβω και εγώ. Το είδα στα μάτια τους. Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή όχι που η ευτυχία τους εκείνη τη στιγμή προερχόταν από έναν συντονισμό με το δρομολόγιο και την κίνηση στο δρόμο. Έτσι γίναμε όμως.


Το πρόλαβα.

Υπάρχουν δρόμοι που αλλάζουν μαζί με τους ανθρώπους. Εξελίσσονται. Η Θεμιστοκλέους όταν είσαι φοιτητής μπορεί να είναι όλη σου η ζωή και όταν περάσεις αυτό το στάδιο να μοιάζει ξένη. Μπορεί και όχι. Μπορεί απλά τότε να τη βλέπεις πραγματικά, χωρίς κόκκινα γυαλιά και φαρδιά πουκάμισα. Και να γίνεται ακόμα πιο δική σου. Το ίδιο και η πλατεία στην οποία οδηγεί.


Περίμενα.

Οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι και γεμίζουν τα παγκάκια και τα πεζούλια με κουρασμένα και άρρωστα κορμιά. Αγαπούν όμως και τις σοκολάτες. Τις αγοράζουν δυο-δυο από το περίπτερο και τις βάζουν στις τσέπες για να τις δώσουν σε αυτούς που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αγαπούν ή να τις χαρούν οι ίδιοι. Ωραία και τα δύο.


Συναντήθηκα.

Δύο άνθρωποι είναι αρκετοί για να φτιάξουν μια συνάντηση. Δύο άνθρωποι, λίγο πορτοκάλι και λίγη σαντιγί είναι αρκετά για να φτιάξουν μια συνάντηση διαφορετική. Γιατί είναι κάτι συναντήσεις διαφορετικές. Γεμίζουν χέρια και στόματα με μουσικές και στίχους, ιστορίες, αμφιβολίες, άγχη, χαρές, ελπίδες, γιαγιάδες και παππούδες, νησιά και ακόμα παραπέρα.


Έφυγα.

Όταν οι άνθρωποι μπαίνουν στο τρόλεϊ, το βρίσκουν μισοάδειο και κάθονται στην πιο υπέροχη θέση που υπάρχει είναι ευτυχισμένοι. Φαίνεται στο πρόσωπό τους την ώρα που περνάνε από το Καλλιμάρμαρο και χάνεται το βλέμμα στο βάθος του. Το πρόσεξα σήμερα που έτυχε να το ζήσω κι εγώ. Το είδα με τα μάτια μου. Χάρηκα που η ευτυχία εκείνη τη στιγμή προερχόταν από αυτή τη θέση, αλλά και από εκείνη τη συνάντηση. Έτσι είμαστε ευτυχώς.


Κλείδωσα.

Γιατί οι άνθρωποι είναι τυχεροί. Όταν επιστρέφουν σπίτι τους μπορούν μαζί τους, μέσα σ’ αυτό, να πάρουν ό, τι αυτοί θέλουν απ’ τον έξω κόσμο ακόμα και αν κλειδώνουν την πόρτα πίσω τους. Κάτι τέτοιες στιγμές, σα μικρές πινελιές καταλαβαίνω. Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι παράθυρα και κόκκινες μπαντάνες.



Στη Ν. και στον Ν.

http://www.youtube.com/watch?v=-YxOlRKSdZg&feature=related



Φωτογραφία: www.deviantart.com

13/4/11

Εκπομπή 21/3/2011




Ανατολές και ηλιαχτίδες, οι θαλασσιές χάντρες, η φουρτούνα, ο Μανώλης Ρασούλης, ο ερωτικός χορός, η γυναίκα η μοιραία, ο Οδυσσέας Ιωάννου, η μισή πίστη και η διπλή πίστη, ο μάρτης, η θάλασσα γυαλί, με τα χέρια μας μπλεγμένα, δεν χωράμε δυο-δυο να περνάμε κι αυτό μου τη δίνει.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

10/4/11

Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη


Καλοκαιριάζει.

Οι μπαλκονόπορτες ανοίγουν δειλά-δειλά και τα λάστιχα στις βεράντες πιάνουν φωτιά. Οι κυρίες γυρίζουν με καινούρια λουλούδια από το φυτώριο της γωνίας και τακτοποιούν τη μία γλάστρα δίπλα στην άλλη. Βάζουμε, με λίγα λόγια, τα καλά μας για να υποδεχτούμε το "έξω".

Έτσι και εγώ. Ένας ολόκληρος χειμώνας με την μπαλκονόπορτα κλειστή και ένα σπίτι που έδειχνε ακόμα πιο μικρό απ' ότι είναι. Πέρασε. Και έβαλα λουλούδια και φαναράκια στη βεράντα και γέμισα καθαρά νερά τα πλακάκια και σκούπισα και χαμογέλασα και κάθισα να τα χαζεύω.

Πήραμε τον καφέ και τις πορτοκαλάδες και καθίσαμε. Έξω. Αυτό έκαναν και οι δίπλα και οι απέναντι, σαν να είχαμε άτυπο ραντεβού. Μιλούσαμε, γελάσαμε, σιωπήσαμε. Σιωπή από τις όμορφες. Και κοιτούσαμε.

"Θέλω να βγαίνω έξω και να βλέπω μακριά. Να χάνεται το βλέμμα μέχρι εκεί που θα βρει το πρώτο του εμπόδιο." Το σκέφτηκα λίγο. "Δηλαδή... εδώ... πόσο πλάτος έχει αυτός ο δρόμος; Πόσο είναι μέχρι τη γιαγιά στην απέναντι πολυκατοικία; Είκοσι μέτρα; Είκοσι μέτρα αγνάντι έχω..." σου είπα με ένα αγχωμένο χαμόγελο.

Τα γιασεμιά που κατάφεραν να ανθίσουν σε μια γειτονιά σαν και αυτή δεν είναι αρκετά για να με κρατήσουν.

Πρέπει να φύγω.

Να δω για λίγο μόνο μπλε.

Ουρανό και θάλασσα.



http://www.youtube.com/watch?v=ARmUqhUNQKg

Φωτογραφία:
Η σουπιά

5/4/11

Εκπομπή 14/3/2011


Το κλουβί που χωράει την καρδιά αλλά όχι την αγάπη, τα απλά, οι αδιόρθωτοι, το σινεμά, τα φοιτητικά χρόνια, οι ποιητές του τώρα, θάλασσα στην αγορά Μοδιάνο. Φέρτε μου να την προσκυνήσω.





Φωτογραφία: Μπίρι

30/3/11

Εκπομπή 28/2/2011




Πόρτες και δωμάτια, πικρά αντίο, ο καπνός και η φωτιά, Αλέκος Φασιανός, το παλιό καφενείο, το γκαρσόνι, όπως δεν γίνεται πια, η πρόποση, τα όνειρα, το ταξίδι στα Κύθηρα, η Αμοργός, το σύννεφο που πεθύμησα.




Φωτογραφία: www.deviantart.com

21/3/11

Ζήτημα φωτός




Τι ειν 'ο άνθρωπος,
τι το μυαλό του;

Τι ειν 'ο άνθρωπος,
τι η καρδιά του;







Όπως και να το δει κανείς είναι όμορφο. Το υλικό μας εννοώ. Το από τι είμαστε φτιαγμένοι.

Χώμα ή αστέρια.

Είμαστε, λένε, φτιαγμένοι από χώμα. Ο Θεός μας έφτιαξε. Το χώμα είναι το βασικό συστατικό της συνταγής. Χώμα καθαρό σαν αυτό που βρίσκεις στο δάσος και μοσχομυρίζει μετά τη βροχή.

Με τις δερμάτινες τις βρώμικες μου μπότες
έσπασα μέσα μου και είδωλα και πόρτες
να σ' αγκαλιάσω σαν το χώμα καθαρός

Είμαστε, λένε, φτιαγμένοι από αστερόσκονη. Η φύση μας έφτιαξε. Τη ζωή μας την οφείλουμε στο θάνατο κάποιου αστεριού. Ένα αστέρι πολυταξιδεμένο, που μπορεί να γύρισε όλους τους γαλαξίες του σύμπαντος μέχρι να καταλήξει και να γίνει εμείς.

Είμαστε πλασμένοι, εσύ κι εγώ, απ' το υλικό
που κρύβεται στα όνειρα
είμαστε πλασμένοι απ' το υλικό
που καίγεται στ' αστέρια

Χώμα ή αστέρια;

Το ίδιο είναι. Έστω πως η αστερόσκονη είναι χώμα. Μαθηματική λογική.

Χώμα και αστέρια.

Και άνθρωποι.

Και αυτό υλικό είναι. Όχι το βασικό, αλλά εξίσου σημαντικό. Γιατί αυτό κάνει το δικό μας χώμα να έχει λίγο διαφορετική υφή και το δικό μας αστέρι τη δική του λάμψη. Είμαστε άνθρωποι. Ο καθένας από εμάς είναι άνθρωποι. Πολλοί άνθρωποι μαζί. Είμαστε ο διπλανός μας, ο απέναντί μας και όποιος άλλος εμείς διαλέξαμε να γίνει δικός μας. Μέσα στη μεγάλη ζωή μας κουβαλάμε πολλές, μικρότερες ζωές.

Πλάθουμε το χώμα μας και παίζουμε με το αστέρι μας. Και ξεχνιόμαστε.

Ερχόμαστε και φεύγουμε
χνουδάκια στο βοριά

Και αυτό είμαστε.

http://www.youtube.com/watch?v=l6JflNWbYRA



Φωτογραφία: www.deviantart.com

17/3/11

(Θα) Είμαστε στον αέρα (με νέα ώρα)


Αερίζουμε το σπίτι, αλλάζουμε τη διαρρύθμιση στα έπιπλα, βγάζουμε τα καλοκαιρινά, ας μην είναι ακόμα ώρα να τα φορέσουμε, να δούμε λίγο χρώμα στη ντουλάπα, απλώνουμε τα σεντόνια στο μπαλκόνι να βάλουν ήλιο στα όνειρά μας.

Μ' αυτά και μ' αυτά ήρθε η Άνοιξη.

Στις 21 Μαρτίου, που έχουμε και ισημερία, ανανεώνεται και η εκπομπή. Πλέον, το τετράδιο ανοίγει 17.೦೦-18.00.

Καλή μας συνέχεια!

http://www.youtube.com/watch?v=trftgdIUwc4


Φωτογραφία: www.deviantart.com

16/3/11

Εκπομπή 21/2/2011


Η Βέμπο, το ραδιόφωνο, πρωινά, ο γείτονας, Μέσα, η γκαρσονιέρα με τη θέα, η μοναχική κυρία στην κουζίνα, ο σύντροφος, ο θερμοσίφωνας, η αντιπαροχή, τα παρτέρια, η επανάσταση και τα κομμωτήρια. Οι μέρες περνούν. Έτσι.






Φωτογραφία: www.deviantart.com

7/3/11

Εκπομπή 14/2/2011



Λευκοί έρωτες, αγάπες, ραδιόφωνο τσέπης, δεν απαντά, δεν εμφανίζεται, δεν επιστρέφει, χρόνια σαν κορίτσια που γελάν ή σαν παλιά κάστρα, αιγαίο, ανοιχτά, η μοίρα σε ένα φλυτζάνι του καφέ, ψέματα, μεγάλα ψέματα και η άκρη του φρυδιού.













Φωτογραφία: www.deviantart.com

1/3/11

Μάρτιος

Η πρώτη μέρα του Μαρτίου. Ενός ακόμα Μαρτίου.

Κι έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη, εγώ, δεν θα γυρίσω να κοιτάξω. Δεν θα γυρίσω να κοιτάξω τίποτα. Ό,τι έμεινε πίσω καλώς να μείνει κι ό,τι κουβαλάμε ακόμα στις τσέπες μας, αυτό πάει να πει πως δικαιούται ακόμα μια θέση εκεί. Απλά. Είναι απλά. Τα πιο όμορφα πράγματα, εκεί έξω και εδώ μέσα, είναι και θα είναι τα απλά.

Μπερδέψαμε το απλό με το ρηχό, το αθώο με την ανωριμότητα, το αφελές με το χαζό. Και τα κατακρίναμε. Και προσπαθήσαμε να τα "πετάξουμε" από πάνω μας ώστε να είμαστε έξυπνοι άνθρωποι με βάθος και ωριμότητα. Κι όμως, γίναμε το αντίθετο. Χάσαμε και την τελευταία αρματωσιά που μας είχε χαρίσει απλόχερα η παιδικότητά μας και πιστέψαμε πως μεγαλώσαμε.

Δεν αγαπάμε πια τα ρούχα που παλιώνουν πάνω μας. Δεν αγαπάμε τη φθορά τους και το σχήμα του σώματός μας που αποκτούν με τον καιρό. Δεν αγαπάμε και οτιδήποτε παλιώνει πάνω μας. Τα χέρια μας, τα μάτια μας, τις άκρες των χειλιών. Δεν αγαπάμε τις γραμμές τους που βαθαίνουν και τις σκιές που μεγαλώνουν. Κάθε ξήλωμα, κάθε ρυτίδα και μια ιστορία.

Δεν αγαπάμε τα παραμύθια μας. Δεν αγαπάμε το αφύσικο που έχουν και δεν μπορεί να εξηγηθεί. Όλα πρέπει να εξηγούνται. Δεν αγαπάμε τα τραγούδια με τις απλές μορφές, τα λόγια και τις μουσικές που εννοούν αυτό που λένε. Κάθε ψέμα, κάθε καθαρή κουβέντα και μια ελευθερία.

Δεν αγαπάμε τους δρόμους και τα σπίτια μας, τις αυλές μας που δώσαμε αντιπαροχή και τα παρτέρια μας που κάναμε γλάστρες. Δεν αγαπάμε και τους άλλους. Δεν αγαπάμε γιατί, όπως λέμε σήμερα, "δεν είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι". Κάθε χώμα , κάθε αγάπη και μια αλήθεια.

Χάνουμε. Χάνουμε και την ιστορία μας και την ελευθερία μας και την αλήθεια μας. Και αυτό το μικρό παιδί μέσα μας όλο μας σκουντάει. "Μάρτιος" ,μας λέει, "κόκκινη και άσπρη κλωστή να βάλεις για να μην καείς", συνεχίζει, "και ας έχει συννεφιά...", χαμογελάει.



Φωτογραφία: Μπίρι

26/2/11

Εκπομπή 7/2/2011





Μετανάστες, καταστρώματα, μαθήματα ιστορίας με τον Θεόφιλο, στιχουργικής με τον Γιάννη τον Φονιά, τι ντροπή, ο πολιτευτής, ο χωρισμός, ο στρογγυλός ήλιος.






Φωτογραφία: www.deviantart.com

21/2/11

Εκπομπή 31/1/2011



Η ταυτότητα μιας πολιτείας, έρωτας, δουλειά, θάνατος, υποψίες, φωτιές, γιασεμιά, επαναστάσεις, ελπίδες, ξένα, Αλμπέρτ Καμύ: Η πανούκλα.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

18/2/11

Εκπομπή 24/1/2011



Πειραιάς, Αθήνα, Θησείο, Μοναστηράκι, η ωραία Ελένη στα στενά της Ερμού, δισκάδικα, τραπεζάκια έξω, θέατρα και τα μπαρ μετά, Εξάρχεια, Μελίνα, τι φεγγάρι απόψε, άφησέ με να ΄ρθω μαζί σου.





Φωτογραφία: www.deviantart.com