21/12/10

Πατρίδα


Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμα και Ρωσία. Αν είχα έναν χάρτη και σημείωνα σε αυτόν με κουκίδες τον τόπο διαμονής των φίλων και γνωστών μου θα βγάζαμε σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα. Μετανάστευση.

Πρώτη φορά βρίσκομαι σε αυτή τη θέση: σε μία ηλικία που, τελειώνοντας με ένα πτυχίο, αποφασίζεις τι θα κάνεις με τη ζωή σου. Δεν ξέρω λοιπόν αν αυτό που μου συμβαίνει είναι κάτι γνώριμο της ηλικίας ή άπλά ένα σημείο των (δύσκολων) καιρών. Όλοι έχουν φύγει, φεύγουν, ή σχεδιάζουν να φύγουν. Θέλουν λέει να συνεχίσουν τις σπουδές τους έξω, να βρουν αξιοκρατία, να γνωρίσουν άλλους λαούς, να ασχοληθούν σοβαρά με τα- μέχρι τώρα- χόμπυ τους, να γλιτώσουν.

"Φύγε." λένε.

"Εύκολο είναι. Μια απόφαση και μια βαλίτσα." λένε.

Και η ζυγαριά? Τι θα γίνει με τη ζυγαριά? Η πατρίδα που έχεις - η πατρίδα που μπορείς να αποκτήσεις. Ουσιαστικά μιλάμε για τους ανθρώπους που αφήνεις πίσω, αφού για αυτούς που θα γνωρίσεις εκεί δεν μπορείς ακόμα να νιώσεις κάτι. Τι θα γίνει λοιπόν με αυτούς που θα μείνουν?

Οι άνθρωποι δεν χωράνε σε βαλίτσες. Ούτε σε γράμματα. Ούτε σε οθόνες υπολογιστών. Ούτε σε αφηρημένες σκέψεις το πρωί στα λεωφορεία. Απαιτούν διπλανές θέσεις στα αεροπλάνα. Έναν χυμό πορτοκάλι στα κρυολογήματά τους. Ένα γνωστό πρόσωπο στο σκοτεινό μπαρ το βράδυ. Χαμόγελο και χασμουρητά το πρωί στο διπλανό μαξιλάρι.

"Εύκολο είναι. Μια απόφαση και μια βαλίτσα." λένε.
Τι θα γίνει όμως με αυτούς που θα μείνουν?

Συμφωνώ. Μπορεί να γίνει ο διακανονισμός. Να μπει μια τάξη στις δύο πατρίδες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και να συνυπάρξουν. Ή, ακόμα πιο απλά, μπορεί να μην χρειαστεί καν ο διακανονισμός, μπορεί αυτή η νέα πατρίδα να είναι και η μόνη τελικά. Μια απόφαση χωρίς λόγο για δισταγμούς.

Τυχερός όμως δεν είναι αυτός που φεύγει έτσι απλά. Τυχερός είναι αυτός που, ενώ έχει την επιλογή να φύγει, κάτι τον κρατάει. Δηλαδή κάποιος ή κάποιοι. Αυτός τότε έχει βρει τη δική του πατρίδα. Μία πατρίδα που ανεξάρτητα από το γεωγραφικό πλάτος και μήκος της θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο.

http://www.youtube.com/watch?v=dhHKfSFGdUI

Καληνύχτα σας και καλημέρα σας και καλά μας ταξίδια.



Φωτογραφία: Κάποιος, κάπου, κάποτε.

6/12/10

Με την καρδιά στα πόδια




Μας έβλεπε η Ακρόπολη
που παίζαμε Μονόπολη
ψηλά στην γκαρσονιέρα.
Μας έβλεπε ο ορίζοντας
στα νιάτα μας χαρίζοντας
την πρώτη καφετιέρα.






Ναι εντάξει. Από τα νιάτα μου αγαπάω τα φθαρμένα ρούχα και παπούτσια, τις βόλτες στην Ακρόπολη, τις γκαρσονιέρες που μυρίζουν καφέ, τις μουσικές, τα σχέδια, τις προοπτικές, το καθαρό πρόσωπο, το άλλοθι της νεολαίας. Αυτά όμως που αγαπάω περισσότερο είναι οι καρδιές και τα πόδια. Οι ξεκούραστες καρδιές και τα ξεκούραστα πόδια.

Οι ξεκούραστες καρδιές αφήνουν μάτια και μυαλό ανοιχτά. Και ψυχές. Κάνουν καθαρά τα βλέμματα και δίνουν στις άκρες των χειλιών μία ελαφριά κλίση προς τα πάνω. Προσφέρουν τη δυνατότητα για αθώους έρωτες, δυνατές φιλίες, χαμόγελα σε αγνώστους, χορούς στο σπίτι μέχρι το πρωί ή και μέσα στη μέση του δρόμου το μεσημέρι, δημιουργία, προβληματισμό, μάθηση, όλο και πιο διευρυμένους ορίζοντες.

Τα ξεκούραστα πόδια μπορούν και σε πηγαίνουν. Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί. Γιατί τα πόδια μας, ποτέ δεν θα προδώσουν τα νιάτα μας. Ατέλειωτες διαδρομές. Από το σπίτι προς το κέντρο της πόλης για ένα λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ, σε στενά δρομάκια σε νησιά τα καλοκαίρια ανάμεσα σε χόρτα και σκηνές, σε σκαλιά για τον 6ο όροφο αφού το ασανσέρ δεν λειτουργεί, σε σκοτάδια και ύποπτους δρόμους χωρίς συναίσθηση του κινδύνου, στην αναζήτηση για αυτό που ψάχνουμε να βρούμε.

Μα όπως λεν κι οι πιο παλιοί και δίκιο να 'χουν μοιάζει,
πέτρα που θέλει να κυλά ποτέ δε χορταριάζει.
Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει

όσο τα πόδια μου βαστούν στο δρόμο θα με βγάζει.

Αυτά που αγαπάω περισσότερο από τα νιάτα μου είναι οι καρδιές και τα πόδια. Οι ξεκούραστες καρδιές και τα ξεκούραστα πόδια.

Εις το επανειδείν.

http://www.youtube.com/watch?v=dXeM5f56Zsc&feature=related


Φωτογραφία: www.deviantart.com

23/11/10

"Να δω γαλάζια εκκλησιά, Τσιρίγο και Μονεμβασιά"

Είμαι άνθρωπος των εκδρομών και των ταξιδιών. Μου αρέσει πολύ το σπίτι μου, όπου και αν είναι αυτό κάθε φορά, αλλά είμαι και άνθρωπος των εκδρομών και των ταξιδιών. Όταν αυτά τα ταξίδια είναι εντός Ελλάδας τα χαίρομαι περισσότερο. Δεν ξέρω αν είναι η γνώριμη γλώσσα, τα γνώριμα πρόσωπα, η γνωστή αγαπημένη κουζίνα, η ελληνική φιλοξενία ή απλά ο ήλιος που τις περισσότερες φορές δεν λέει να φύγει από πάνω μας. Έχω καταλήξει όμως πως τα εντός τα χαίρομαι διαφορετικά.

Σήμερα λοιπόν θα σας μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα μου νησιά, αν όχι για το πιο αγαπημένο. Τα Κύθηρα. Δεν θα σας μιλήσω για τα Κύθηρα με τη μορφή τουριστικού οδηγού. Θα σας μιλήσω έτσι όπως τα έζησα εγώ τις λίγες μέρες που πέρασα εκεί πριν ένα καλοκαίρι.

Ξεκινάμε λοιπόν με αυτοκίνητο από την Αθήνα. Road Trip στην Πελοπόννησο. Ανοιχτά παράθυρα, πνευμόνια και καρδιές. Από το λιμάνι της Νεάπολης παίρνουμε το πλοίο, γεμίζουμε αλμύρα στα μαλλιά, τα χέρια κολλάνε στην κουπαστή και φτάνουμε στο λιμάνι των Κυθήρων. Φυσικά η πρώτη δουλειά είναι να πάμε στο δωμάτιο το οποίο βρίσκεται στο Μανιτοχώρι.

Τα Κύθηρα είναι γεμάτα χωριουδάκια στον χάρτη τους. Αν θυμάμαι καλά όμως κάθε χωριουδάκι ουσιαστικά ήταν πέντε- έξι σπίτια. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Εκεί λοιπόν πρέπει να ταξιδεύεις. Να παίρνεις το αυτοκίνητο και να ακολουθείς δρόμους να δεις που θα σε βγάλουν. Σε παραλίες, σε γιορτές, σε καταρράκτες, σε χωριά. Ποτέ δεν ξέρεις! Έτσι κάναμε και εμείς με στάσεις κάθε τόσο σε παραδοσιακούς φούρνους για τις απαραίτητες προμήθειες...

Από το Μανιτοχώρι έχουμε θέα στην Πόλη των Κυθήρων και στη θάλασσα. Το κάστρο φαίνεται υπέροχο μέρα και νύχτα. Η πόλη είναι γεμάτη σοκάκια, όμορφα μαγαζιά για ποτό και φαγητό, μπλε παράθυρα και άσπρους τοίχους, λουλούδια και...παππούδες! Είναι υπέροχο που σε όλα τα καφενεία και στα παγκάκια μπορείς να δεις τους μεγάλους ανθρώπους των Κυθήρων να απολαμβάνουν τις καλοκαιρινές βραδιές και φυσικά να σχολιάζουν τους τουρίστες.

Αν προσπεράσεις από το Μανιτοχώρι την Πόλη των Κυθήρων, θα φτάσεις στο Καψάλι. Το Καψάλι μαζεύει επίσης κόσμο, κυρίως το βράδυ, έχει μία φημισμένη (σύμφωνα με τοπικούς οδηγούς) κρεπερί και ίσως λίγο περισσότερο κόσμο από την πόλη μερικές φορές.


Με αυτά και μ' αυτά πήραμε πάλι το αυτοκίνητο και φτάσαμε στη Φόνισσα. Η Φόνισσα είναι ένας καταρράκτης. Παρέα με πολλούς ξένους τουρίστες που τρώνε πορτοκάλια και μήλα, οι πιο τολμηροί μπορούμε να βουτήξουμε στα νερά του ποταμού που ήταν κρύα μεν, αναζωογονητικά δε. Ευτυχία σας λέω!


Φυσικά και δεν θα ξεχάσω να μιλήσω για τις παραλίες. Καθαρά νερά, βοτσαλάκια, το αυτοκίνητο απαραίτητο. Είμαι δύσκολη στο θέμα της παραλίας, αλλά αυτές τις αγάπησα! Ο κατάλληλος κόσμος, η κατάλληλη ηρεμία, τα απαραίτητα γέλια, τα ήσυχα νερά και η σκιά.

Γιορτή Κρασίου στα Μητάτα. Είστε όλοι καλεσμένοι. Ω ναι! Αφίσσες σε όλο το νησί μας προσκαλούσαν στη γιορτή. Φυσικά και πήγαμε. Πόσο ωραίο. Πανηγύρι κανονικό με πολύ κρασί, πολύ χορό, τους κλασικούς "ανθρώπους του χωριού" (καθόμουν δίπλα στον δήμαρχο και τους ανθρώπους του και ξέρω όλα τα "κάτω του τραπεζιού", αχα!) και τουρίστες μέσα στην καλή χαρά που αφήσαν για λίγο την υπόλοιπη ευρώπη πίσω τους. Βαλκάνια.


Δεν ξέρω αν χαίρομαι που σας τα λέω όλα αυτά. Όσο τα είχα μέσα μου έμοιαζαν ακόμα πιο εντυπωσιακά! Απλά... όταν με ρωτάνε αυτόν τον καιρό "τι θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου" θέλω να απαντήσω "να πάω στα Κύθηρα". Εκεί για κάποιον λόγο ένιωσα σαν στο σπίτι μου. Και εσείς στα δικά σας Κύθηρα θέλετε να πάτε, το ξέρω.

Μέχρι να βρω το επόμενό μου σπίτι ίσως, σας αφήνω με αυτό το ταξίδι και αυτή τη μουσική υπόκρουση! :)

http://www.youtube.com/watch?v=lql2_DnRnlQ



Φωτογραφίες: Μπίρι