9/11/17

Το τετράδιο και οι νέες σελίδες



Summertime in Prague

Καλησπέρα! Στη σημερινή εκπομπή πάμε πίσω στα βασικά. Ανοίγουμε ένα μπλε τετράδιο της πρώτης δημοτικού και με μεγάλα, στρογγυλά γράμματα εξασκούμαστε σε αυτό που η Νικολακοπούλου ονομάζει "αλφάβητο του είναι" μας. Φυσικά, θα χαζεύουμε που και που έξω από το παράθυρο και σαν ήρωες του Καζαντζάκη θα φωνάξουμε "Σώπα, δάσκαλε, ν'ακούσουμε το πουλί!".  


Η Τάνια Τσανακλίδου είναι ίσως ο καταλληλότερος άνθρωπος να τραγουδήσει τον στίχο "μπροστά σε 'μένα αλλάζει μια εποχή" και όταν τον τραγουδάει είναι σαν να απλώνει τα σεντόνια να πάρουν άερα, χώρο και χρόνο. Η Τσανακλιδου πλέον ξέρει πώς να αγαπάει και να διαχειρίζεται τις πολλές μικρές ζωές της και αυτή η εμπειρία δεν πρέπει να μείνει ανεκμετάλλευτη. Έτσι, το προηγούμενο τραγούδι θα πάρει από το χέρι το επόμενο που μοιάζει να ζητάει προοπτικές και στέκεται φοβισμένο στο κατώφλι της επόμενης (μικρής) ζωής. 


Ανοίξαμε το παράθυρο και να που βάλαμε και τα φτερά. Με τον καιρό για σύμμαχο και αφού πάρουμε την απαραίτητη φόρα ο νέος μας εαυτός θα σηματοδοτήσει και τη νέα εποχή. Θα επιστρέψω σε ένα από τα διαμερίσματα που κρυφοκοιτάξαμε στην προηγούμενη εκπομπή, εκεί που τα φώτα της κρεβατοκάμαρας ήταν σβηστά ώστε να κρύψουν το φόβο. Η γυναίκα, με το καλό φουστάνι, το κραγιόν και τη μάσκαρα, ανάβει τα φώτα, κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και είναι όμορφη! Σκέφτεται πως το είχε ξεχάσει. Βγαίνει στο διάδρομο, από εκεί στην εξώπορτα και από εκεί χάνεται μέσα στον κόσμο και τη γιορτή.


Αυτός ο νέος εαυτός είναι φτιαγμένος από χώμα, αστέρια και ανθρώπους. Είναι διαφορετικός από τον προηγούμενο, είναι εξίσου περαστικός με τον προηγούμενο, αλλά και αγύριστο κεφάλι. Για παράδειγμα, αυτός ο νέος εαυτός επιμένει πως "επανάσταση είναι να είναι να 'χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά· να επιμένεις, ν' αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου". Ακόμη, επιμένει να θέτει ξανά και ξανά τα ίδια ερωτήματα μέχρι κάποτε, από κάπου να δεχθεί την επαναστατική απάντηση που τους αρμόζει. 


Γιατί για τον νέο εαυτό ερωτήματα όπως αυτά που θέτει το παραπάνω τραγούδι δεν εμπεριέχουν ανασφάλεια, όπως ίσως να συνέβαινε παλιότερα, αλλά δηλώνουν μια ταυτότητα και μια απαίτηση από τη νέα εποχή που απλώνεται μπροστά του. Και έρχεται για ακόμη μια φορά-στο κλείσιμο-η Νικολακοπούλου να δώσει την απάντηση σε πείσμα των καιρών: 


Καληνύχτα σας!

Φωτογραφία: Μπίρι

17/10/17

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών.


Όταν ο άνθρωπος αρνηθεί τον εαυτό του από τη λάσπη, οι μέρες θα αποκατασταθούν 

...και γεμάτες, με άπληστο τρόμο θα ζητήσουν νερό.

Ξέρω έναν κόσμο άθικτο, μακριά, χωρίς ξύπνημα, που διδάσκει η ομορφιά στα κελάρια του. Τα δειλινά του είναι από κύματα της αρχαιότερης λύπης. Πάνω στο στήθος του έχει γραμμένο το θαύμα: Πορσελάνινο θαύμα, με νερό, σαν βάζο που χωράει όλα τα όνειρα. Εκεί, η μόνη ηλικία που υπάρχει είναι η παιδική.

Να πάμε μια μέρα. Να μείνουμε. 

Αφού στον κόσμο που 'ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό.

Λόγια: Γεωγραφίες Κόσμων, Σταύρος Σταυρόπουλος
Τίτλος: Άρτεμις, Λίνα Νικολακοπούλου
Φωτογραφία: Μπίρι